Kanserle İlk Gün

Yıl 2007...
Annem aylardır baş ağrısından şikayet ediyordu. Aslında onun başı sık sık ağrırdı Ama bu sefer hiç bitmeyen 7/24 ağrıyan bir baş ağrısı vardı. Kendi de pek önemsemediğinden ya da bize belli etmek istemediğinden doktora gitme işini hep ertelemişti. Sonunda ısrarlarımıza ve bu acıya dayanamadığı için doktora gitmişti. Ama hiç bir doktor gerçek teşhisi koyamadı. 1 ay içinde 3 hastane gezmesine karşın bir sonuç yoktu.
Bir gün annem kusmaya başladı. Çok kötüydü. İşten izin aldım ve onu doktora götürdüm . Özel küçük bir poliklinik idi. Nöroloji uzmanı yine özel olan bir yerde beyin mr'ını çektirmem gerektiğini söyledi. Çektirdik.Tam 1 saat sonra Nöroloji uzmanı beni aradı ve derhal ofisine gelmemi söyledi. Yanımda yengem de vardı. 2 kız ofise gittik. Çok telaşlıydım. Ne olabilirdi ki!
Ben: Doktor hanım annemin nesi var
Doktor: Beyninde tümör var 
Ben: Nasıl yani!
Doktor: bakın filmde de gözüken şu kısın tümör. Ve oldukça büyük.
Ben: Bakın doktor hanım ben beyin tümörünü Türk filmlerinden başka bir yerde duymadım. Bana açıklar mısınız nedir bu?
Doktor. Bu beyinde oluşan bir kanserli kitledir. Bunun evreleri vardır. en iyi evresi 1. evredir ama sizinki son evrede. İyi huylu ve kötü huylusu vardır. Mr'dan gördüğüm kadarı ile de sizinki kötü olan.
Ben: Ameliyat mı olması gerek!!
Doktor: buna ben karar veremem, Nöroşirurji uzmanının görmesi gerek.
Ben: bana birini söyleyebilir misiniz?
Doktor: xxx hastanesinin rektörü aynı zamanda İzmir'de çok iyi bir cerrah olan x bey. Muayenehanesi de hemen şurda. Ben arayayım sizi hemen alsın görüşmeye!
2 kız zırıl zırıl ağlayarak ofisten çıktık. Asansörde hiç konuşmadık çünkü ağlayarak birbirimize sarıldık.
Cerrahın yanında konuşmalar şu şekildeydi;
Doktor: Hımm.. Son evrede.
Ben: Kesin mi?
Doktor: evet bu tipleri çok iyi bilirim. bakın burada da net olarak gözüküyor.
Bu arada biz zırıl zırıl ağlamayarak devam ediyoruz.O kadar kötüydük ki bu cümlelerden sonra doktor bey durdu bize üzgün gözlerle 1 2 dakika baktı. 
Ben: siz bize bakmayın, konuşun dinliyorum ben sizi. Lütfen ağladığımızı da görmeyin. Neyse onu konuşalım.
Doktor: Dürüst olayım mı?
Ben: Evet lütfen.
Filmi göstererek
Doktor: bakın şimdi bu beyin. Ben şimdi bu tümörü buradan alacağım, başka bir yerden çıkacak, onu da alacağım başka bir yerden çıkacak. Bu tümör çeşidi dişi ve sürekli üreyecek. e ameliyat hasta için de kolay bir şey değil. Ve bu kol bacak değil ki beyin! Her yaptığım ameliyatta bir yeri etkilenecek. Örneğin 1. de sol tarafını kullanamayacak. 2.de konuşması gidecek. Böyle yaşamak da zor. Bana kalırsa hiç ameliyat etmeyelim. Etsem de zaten en fazla 3 ay yaşayacak. Siz ona bu 3 ayı mutlu geçirmesini sağlayın. Ya da alın kartımı, isterseniz hemen yarın ameliyat ederim. Ama bu akşam iz ailenizi toplayın ve ameliyat olup olmayacağına bir kara verin. Tamam mı?
Ben: Tamam
dedim ve muayenehaneden çıktık.
Sürünüyorduk yollarda. Halimizi özetleyecek tek kelime buydu. Perişandım. Ne mantıklı düşünebiliyor ne de ne yaptığımı biliyordum. Eve geldik. Ben, eşim, abim, eşi, yengemin annesi evdeydik. Kimse bir şey düşünemiyordu, konuşmuyorduk bile! Sadece ağlıyorduk. İşin kötüsü babam da şehir dışındaydı. Kısacası öylece kala kalmıştık.
Elimde film sonucu anlamadığım kelimeleri sürekli okuyup okuyup ağlıyordum.O sırada eşimin aklına yakın bir arkadaşımız geldi. Bu kişi radyoloji uzmanı. Onu aradık. Raporun sonucunu okumamı istedi. Bir de doktorla konuşmamızı anlattım. Bana ve doktora çok kızdı. Üstelik bu doktorla aynı hastanede çalışıyordu. Bana; "derhal bir hastaneye gidiyorsunuz. Annenin acılarının azaltılması gerek, böyle kendi başına hasta bırakılır mı? Olur mu öyle şey! Ameliyat da mutlaka yaptırın!"
Allah ondan razı olsun. Biz ertesi gün Doktora gittik. Annemin bilinci gidip gidip geliyordu. 2 şişe serumdan sonra kendisine geldi. O kadar rahatlamıştı ki e hadi gidelim ben sıkıldım bile demeye başlamıştı.Çok mutlu olmuştum, o iyiydi. Çok şükür.
Sizce ailenizle beraber karar verin diyen doktor haklı mı? Ya da bu acıyı bize ve anneme çektirmeye hakkı var mı? Aslında bu olay üzerinden 8 sene geçmesine rağmen hala bir karara varamadım. Zaman zaman doktora kızarken zaman zaman da kendine göre haklı diyorum. Bilemiyorum.. Sizce?




İlgili yazılar
Kanserle Tanışma
Nasıl Söylesem
Beyin Tümörü ve Tedavi Süreci Psikolojisi
Kanserli Hastalara Nasıl Davranılmalı

Not: Yukarıda verilen tüm bilgiler tamamen şahsi kanaatlerdir. İlgili konularla alakalı tüm bilgiler için bir uzmana danışınız.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Görüş fikir soru ve yorumlarınızı bekliyoruz...